Het verhaal
Een middelbare vrouw met een hobby
Toen ik 16 was, wilde ik journalist worden. Dus haalde ik mijn propedeuse Nederlands op het hbo en ik begon vol goede moed aan het eerste jaar Engels op de universiteit, als een stap naar Europese Studies. Maar ik verdween voor mijn gevoel in de grote collegezalen en begreep de bijna wiskundige manier van ontleden niet. Ik liet mijn droom los omdat ik er niet meer in geloofde, laat staan dat ik een alternatieve route kon bedenken. Nu ben ik 50-plus, met een schat aan levenservaring en een rugzak vol creativiteit. Het is nooit te laat om een droom waar te maken.
Natuurlijk herstart ik mijn droom bescheiden; misschien wordt het een columnpje of een blogje ergens verstopt in de catacomben van het internet. Net zoals je een compliment ontvangt als iemand zegt dat je een mooie jurk of leuke das aan hebt ("Ja joh, bij de H&M gehaald"), wil ik op z’n Nederlands onopvallend beginnen.
Zodat ik kan zeggen dat, mocht het een ongekend succes worden: "Ja joh, cursus gedaan bij de LOI." En als het publiek beperkt blijft tot familie, vrienden en/of kennissen, dan kan ik zeggen: "Ik had alleen een cursus bij de LOI gedaan."
Maar wat de toekomst ook gaat brengen, voor mij geldt: wie blijft, die schrijft. Ik bewonder al heel lang mijn held Simon Carmiggelt en zijn taalkunsten. Het is vooral zijn humor met soms een scherpe ondertoon waar mijn liefde naar uitgaat. Maar, om het even in deze tijd te plaatsen, dat kan natuurlijk pure projectie zijn. Misschien schrijf ik ook zo. Ik ben overigens wel dankbaar dat ik daar geen bepaald alcoholpromillage in mijn bloed voor nodig heb. Ik zit compleet nuchter achter mijn laptop en ik ben mij volledig bewust van mijn tekortkomingen op het gebied van grammatica-, spelling- en stijlfouten. Ik ben nu een middelbare vrouw met een hobby die wellicht met een beetje moed een voorbeeld wordt van iemand die op latere leeftijd haar droom waarmaakte.
Liefs, Dorothea
Meer artikelen lezen? Blijf op de hoogte!